Bernard M., Jerome K., Martha S. – każdą z tych osób wiąże z pozostałymi fakt, że dopuścili się przestępstw na rynku finansowym. Przy czym bez kłopotów mogliśmy przeczytać imię i nazwisko. Dodatkowo o każdej z nich – to moje subiektywne wrażenie – polskie media napisały w ostatnich latach dużo, dużo więcej niż o rodzimych nadużyciach czy oszustwach. I nie chodzi tu wyłącznie o gazety czy media finansowe, ale o zwykłe codzienne gazety czy wiadomości informacyjne.
W piątkowych dodatkach do Rzeczpospolitej („eko +”) oraz Dziennika Gazety Prawnej („Magazyn: pieniądze na weekend”) ukazały się obszerne materiały dotyczące oszustw na rynkach finansowych, jakie zdarzyły się w ostatnich kilku latach na świecie. „W Magazynie: Pieniądze na weekend” temat przestępstw poruszono w rozmowie z Davidem E.Y. Sarna – autorem bloga GreedWatcher.com oraz książki „History of Greed”, zaś dodatek do Rzeczpospolitej poświęcił oszustwom dwa materiały – „Ponura zagłada papierowych imperiów” oraz „Przekręt po polsku”. Ten, który dla polskiego czytelnika powinien być znacznie bardziej interesujący stanowi jakąś jedną trzecią materiału o przekrętach zagranicznych. Właściwie nie ma się czemu dziwić. Madoffa opisano wzdłuż i wszerz. Niemal pod każdym kątem, również ekscytując się ostatnio na rodzimych portalach plotkarskich licytacją jego bielizny osobistej. Również przypadków oszustw na świecie jest więcej i są bardziej spektakularne. Można więc w łatwy sposób je opisać.
Ale moim zdaniem to w tekście o polskich przekrętach powinny znaleźć się akapity poświęcone temu jak wykrywać potencjalne oszustwa, w jaki sposób „filtrować” obietnice ponadprzeciętnych zysków przez różnego rodzaju osoby. Tymczasem relatywnie krótki tekst „Przekręt po polsku” opisuje głównie Bagsika oraz Grobelnego (z nazwiska), Roberta M. z Częstochowy oraz Moniki B.-B. z Limanowej. Pomijając już kuriozum prawne związane z niepublikowaniem przez media polskich nazwisk (wybiórczo jak widać) trochę smutno, że o naszych przypadkach nie można lub nie ma chęci by napisać więcej. O Warszawskiej Grupie Inwestycyjnej napisano cztery zdania. Nie jest to jednak zaskakujące bo determinacja osób związanych z WGI by kneblować dziennikarzy była niesłychana i wzywać do usuwania wpisów poświęconych firmie na forach, blogach i serwisach internetowych. Do tego stopnia, że w pewnym momencie część redakcji odpuściła temat, bo miała dosyć wzywania na kolejne procesy w obronie dobrego imienia.
Mimo wszystko szkoda, że teksty o polskich przekrętach nie powstają w takim stylu jak to robią dziennikarze zachodni. Opisując historię, mechanizmy, wyjaśniając jak było to możliwe. Poza faktem, że jest to kawałek historii rynku (niezbyt chlubny, to prawda) to pełniłby również rolę edukacyjną i informacyjną.
PS. Swoją drogą byłem mile zaskoczony dodatkiem do Dziennika Gazety Prawnej. Papierowe gazety kupuję bardzo okazjonalnie. Między innymi dlatego, że mało jest tam tekstów nad którymi faktycznie ktoś się napracował i z których można się czegoś ciekawego dowiedzieć. A tymczasem miła niespodzianka. Sporo interesujących tematów w materiałach znacznie dłuższych niż jeden akapit i parę banałów. Z informacji w sieci wynika, że dodatek ukazuje się już od 3 września. Wygląda więc na to, że przynajmniej w piątki będę miał powód by kupować papierową gazetę.
