Nasze blogowe prognozy z ostatniej notki nie wzbudziły większych emocji. Ciekawostką jest to, iż z blogerów bossy Trystero, Grzegorz Zalewski i Tomek Symonowicz nie pojawili się w komentarzach ze swoimi prognozami. Odważnych komentatorów było również relatywnie mało. Wykorzystajmy to, jako pretekst do poszukiwania odpowiedzi na pytanie: czy jesteśmy w bańce spekulacyjnej?
Na starcie postawię tezę, iż odnoszę proste wrażenie – zeszłoroczne zwyżki cen na rynkach akcji zaskoczyły większość graczy. Wszak QE3 miało nie działać, świat miał się walić a złoto z dolarem rosnąć do nieba. Skończyło się wzrostami, które zawstydziły nawet optymistów. W efekcie na rynek wróciła teza, iż wzrosty nie mają poparcia w fundamentach i wszystko to jedna wielka bańka spekulacyjna, który musi pęknąć, jak tylko Fed, BoE czy BoJ przycisną guziki „stop” na prasach drukarskich.
W konsekwencji na progu nowego roku wśród zaskoczonych i przywiązanych do własnych punktów widzenia – a więc większości – gremialnie pojawiło się oczekiwanie końca zwyżek lub chociaż solidnej korekty, która zredukuje owe zawstydzające zwyżki. W pamięci dokopuję się badań, które pokazują, iż po tak dobrym dla Wall Street roku rzadko zdarza się, by indeksy nie kontynuowały zwyżek. Wyjątkiem są lata, w których rynek kończy hossę fazą euforycznego wzrostu a gospodarka zmierza do kolejnej fazy cyklu koniunkturalnego. Niemniej część z nas ciągle operuje jednak z przekonaniem, że to tylko korekta w wielkiej bessie.
Publicznie deklarowałem optymizm wobec rynków akcji już w 2011 roku, więc czytelnicy zechcą wziąć poprawkę, iż mają do czynienia z przedstawicielem obozu byków. Niemniej próbowałem zrozumieć pozycje, na jakich niedźwiedzie budują przekonanie o spekulacyjnym charakterze zwyżek w ostatnich latach i właściwie wszystko sprowadzało się do tezy, iż hossa jest pochodną luzowania ilościowego. Oczywiste, próbowałem w prywatnej korespondencji pytać kilku niedźwiedzi, jaką godzą własne tezy z dostępnymi modelami baniek spekulacyjnych.
W większości przypadków kończyło się zdaniem „poczekajmy na moment, jak Fed ogłosi koniec QE3”. Wprawdzie Fed nie ogłosił końca QE3, ale chyba wszyscy zgodzimy się, że od kilku miesięcy rynki jednak grały w kontekście potencjalnego końca QE3 a i tak skończyło się nowym rekordami w trendach na Wall Street i imponującymi zwyżkami w Europie. Jak mantra powracała jednak teza o niefundamentalnym charakterze zwyżek, więc w ostateczności prosiłem kilku moich rozmówców o odniesienie się do wykresu poniżej.
(źródło: http://en.wikipedia.org/)
Najkrócej mówiąc jest to powszechnie w sieci dyskutowany model przebiegu bańki spekulacyjnej na rynkach z podziałem na znane z innych fazy, z których fazie euforii tu odpowiada faza manii. Zauważcie, iż okresowi dynamicznych zwyżek towarzyszy pełna świadomość hossy w szerokiej publiczności, którą poprzedzały okres zakupów akcji przez smart money i inwestorów instytucjonalnych. Nie ukrywam, że w dyskusjach skłaniam się do przekonania, iż przepaść, jaka dzieliła masowy brak wiary w zwyżki od zalecanej przez środowisko analityków aktywności w obozie byków jest dla mnie wskazówką, iż okres 2012 i 2013 był wszystkim, tylko nie fazą bańki spekulacyjnej.
Niemniej zachęcam czytelników do własnej oceny fazy, w jakiej znalazły się rynki rozwinięte w okresie dwóch ostatnich lat. Każdy z opisów powyższego wykresu potraktujcie pytaniem w stylu Greed – Czy rynki są już w fazie chciwości? Media attention – czy media, które zwykle nie zajmują się giełdami piszą masowo o hossie? Myślę, że na bazie modelu Rodrigue potraktowanego tego typu pytaniami możecie dowiedzieć się jeszcze jednej rzeczy – jak Wy postrzegacie rynek na tle modelu? Może ktoś zechce nawet zrobić sobie checklistę, która ułoży mu się w całkiem zgrabne narzędzie diagnostyczne własnych opinii o tym, co myśli o rynku.
