Zamieszanie wokół OFE i government shutdown w USA spowodowały, iż właściwie bez echa przeszliśmy nad ważnym wydarzeniem na rynku, jakim była zmiana składu indeksu DJIA. W istocie od samego faktu zmiany ważniejszym wydaje się jakość owej zmiany.
Zanim przejdziemy do kluczowej części notki musimy odnotować, iż DJIA to indeks o specyficznej konstrukcji, która wymusza takie układanie koszyka, by żadna ze spółek nie wyrosła na giganta i nie przykryła reszty swoją ceną. Dlatego w indeksie nie mogą znaleźć się spółki o wysokiej cenie nominalnej, jak Apple czy Google mimo tego, iż są dziś w dużym stopniu powodem do dumy z amerykańskiej innowacyjności. Również spółki o niskiej wartości nominalnej są usuwane, bo oddają pola spółkom o wyższej cenie nominalnej. Inaczej mówiąc indeks, który ma w nazwie average naprawdę najlepiej oddaje kondycję rynku, gdy ma w sobie akcje o średniej na tle rynku wartości nominalnej.
Nie można mieć wątpliwości, iż decyzje zarządów o splicie akcji firm Apple czy Google otworzyłoby drogę obu do indeksu DJIA. Cena nominalna akcji wybranych firm po około 50 dolarów idealnie wpasowałaby się w metodologię, jaka stoi za liczeniem średniej Dow’a. Stany potencjalnie możliwe mają jednak to do siebie, iż otwierają drzwi dla faktów, które większość inwestorów zdaje się ignorować. Naprawdę krytyka braku Apple czy Google przykrywa banalny fakt, iż zmiana w DJIA mówi więcej o świecie niż nieobecność wspomnianych spółek w koszyku o wadliwości samego indeksu.
Mniej skupieni na pytaniu, dlaczego nie Apple czy Google odnotowali, iż usunięcie z indeksu spółek Alcoa oraz Hewlett-Packard i promocja Goldman Sachs oraz Visa oznacza, iż Dow Jones Industrial Average staje się mniej industrial a bardziej financial. Naprawdę zmiana była bardziej subtelna, bo z indeksu wypadł Bank of America a wpadła spółka Nike. Niemniej drobna złośliwość pomija banalny fakt, iż 5 lat po upadku banku Lehman Brothers i fali bankructw sektor finansowy wrócił do łask. Do rangi symbolu urasta nadanie szlachectwa bankowi Goldman Sachs, który dla wielu – słusznie czy nie – był i jest symbolem ciemnej strony Wall Street.
Obecni dłużej na rynku gracze pamiętają zapewne poprzednie zmiany indeksu, z którego kryzys roku 2008 wyrzucił inną finansową spółką – AIG. Dziś obserwujemy proces odwrotny, który jak w soczewce skupia odbudowę potęgi Wall Street. Ledwie pięć lat po kryzysie amerykańskie banki są dobrze zabezpieczone gotówką, pomaga im środowisko niskich stóp procentowych i wszyscy chcą, żeby wreszcie ruszyły z akcją kredytową na miarę prawdziwego ożywienia, która jeszcze bardziej poprawi sytuację sektora finansowego. Do pełni szczęścia potrzeba nowego bumu na rynku nieruchomości, który feniksowi doda nie tyle skrzydeł, co silników odrzutowych.
Dobrze czy źle, dynamika z jaką Wall Street odzyskuje utracone pozycje jest kolejnym przypomnieniem faktu, iż sektor finansowy w USA pozostaje jedną z kluczowych gałęzi gospodarki. W tym sensie promocja, jaką bez wątpienia jest wejście do indeksu DJIA, spółek Goldman Sachs i Visa, powinna być przyjmowana mniej, jako zwycięstwo mrocznego imperium i utracona okazja, do uporania się z znienawidzoną branżą a więcej, jako symbol powrotu do zdrowia sektora uznawanego za zombie. Dla osób, które chciałyby wątpić w symboliczne potwierdzenie ozdrowienia branży i powrót Wall Street do centrum sceny warto przywołać jeszcze wydarzenia ostatnich tygodni. Dziś władze nie boją się smagać dużych banków wielkimi karami. Kilka lat wcześniej największemu potworowi pożyczano pieniądze bez zająknięcia modląc się, żeby nie dostał nawet czkawki.
