WIG vs S&P 500

Jeśli porównamy WIG wyrażony w dolarach do S&P 500 Total Return – a więc jabłko do jabłka, w tej samej walucie – zobaczymy coś niezwykłego.

Polski „banan” od swojego powstania w kwietniu 1991 do końca lipca 2026 osiągnął niemal identyczny wynik co S&P 500.

Różnica to zaledwie 0,1 punktu procentowego. Przeciętna roczna stopa zwrotu dolarowego WIG-u to 10,8%. Ta sama wartość dla S&P 500 w badanym okresie to 10,9%.

WIG w dolarze zrobił ×37,5, a S&P 500 TR ×38,7.

Trzy warstwy

Znając wyniki dolarowego WIG-u, możemy podsumować trzy warstwy wyników polskiego inwestora.

Wynik nominalny w lokalnej walucie to ×147 (15,2% rocznie). Pokazuje, jak wzrosła nominalna wartość kapitału inwestora.

Wynik realny w lokalnej walucie to ×10 (6,7% rocznie). Informuje, co może za zgromadzony kapitał kupić na lokalnym rynku.

Wynik w globalnej walucie to ×38 (10,8% rocznie). Mierzy, jak zmieniła się wartość kapitału inwestora względem zagranicznych aktywów. Pokazuje więc na przykład, jak zmieniła się jego zdolność do zakupu domu na Florydzie – choć nie uwzględnia zmian cen samych nieruchomości.

Każda z powyższych liczb jest poprawna. Po prostu odpowiada na inne pytanie.

Dlaczego WIG wyrażony w dolarach wypada lepiej niż WIG realny wyrażony w złotych? Po pierwsze, wynik dolarowy jest nadal wynikiem nominalnym – nie uwzględnia inflacji w USA. Po drugie, złoty umocnił się realnie wobec dolara, co oznacza, że skala osłabienia PLN była mniejsza, niż wynikałoby to z różnicy skumulowanej inflacji pomiędzy Polską a USA.

Można argumentować, że za realne umocnienie PLN odpowiada zarówno dynamiczny wzrost polskiej gospodarki, jak i zdematerializowanie się wielu ryzyk z początku lat 90. wraz z umacnianiem się państwa prawa i integracją Polski z instytucjami Zachodu.

Nierówny marsz

Możemy porównać zachowanie WIG-u USD i S&P 500 TR w ostatnich 35 latach:

Zestawienie pokazuje, że indeksy nie maszerowały równo, choć skończyły marsz niemal na tym samym poziomie.

WIG zyskał przewagę dzięki wielkiej hossie z początku lat 90. W dolarach zrobił w 1993 roku ×8,8, a w 1994 stracił połowę. To był szalony okres.

Załamanie związane z globalnym kryzysem finansowym okazało się głębsze dla WIG-u USD, bo spadek indeksu połączył się z osłabieniem złotego. Dywersyfikacja geograficzna ma dwa narzędzia, by zmiękczyć kryzysy na lokalnych rynkach: ekspozycję na inny rynek i na inną walutę.

Dekada po globalnym kryzysie finansowym to marazm WIG-u i marsz w górę S&P 500, napędzanego świetną postawą Big Techu.

W ostatnich dwóch latach hossa na GPW pozwoliła WIG-owi USD odrobić stratę do S&P 500.

Dywersyfikacja geograficzna nie musi „podkręcać” stóp zwrotu, by działać. Wystarczy, że zabezpiecza inwestora przed katastroficznymi epizodami lub dekadami marazmu na lokalnym rynku i wygładza linię kapitału.

Nierówny marsz WIG-u USD i S&P 500 dobrze pokazuje znaczenie punktów granicznych inwestycyjnych zestawień. Kto zainwestował w WIG USD w 1991 roku, osiągnął wynik zbliżony do S&P 500 i średnią roczną stopę zwrotu w okolicach 11%.

Kto zainwestował w WIG USD w 2010 roku, przez następną dekadę zarobił całe 9%, czyli 0,9% rocznie.

Remis tylko na mecie

Trzydziestopięcioletni remis nie oznacza, że przez 35 lat był remis. Oznacza, że po przebyciu dwóch różnych dróg rynki spotkały się na mecie.

Inwestor nie żyje jednak tylko na mecie. Musi przetrwać całą drogę.

Pomocna może być dywersyfikacja geograficzna, bo zmniejsza ryzyko uzależnienia portfela od jednego systemu politycznego, jednej gospodarki, jednej waluty i jednej giełdy.