Hazard a spekulacja

Co tak naprawdę oznacza obowiązkowe u brokerów zastrzeżenie typu „70% rachunków detalicznych odnotowuje straty”? Zasadniczo to, że większość z nich należy do hazardzistów, a nie inwestorów czy spekulantów.

Dlaczego?

Ponieważ mniej lub bardziej świadomie wchodzą do tej gry nieprzygotowani, bez stosownej wiedzy i umiejętności, by wygrać z rynkiem. Choć częściej nie chodzi już nawet o konkurencję z rynkiem, który nawet pasywnie oferuje średnio kilka procent rocznie, lecz o to, by przynajmniej nie zanurzyć się w straty.

Dla przypomnienia: wszystko, co robi się na rynku zajmując pozycję na zmianę ceny, jest spekulacją (włącznie z pasywnym inwestowaniem). Wyjaśnione w tym -> wpisie.

Spekulacja staje się natomiast hazardem nie wtedy, gdy jest ryzykowna, lecz wtedy, gdy zanika przewaga lub inwestor przestaje się nią przejmować.

To termin PRZEWAGA decyduje o tym, czy jesteś spekulantem/inwestorem/traderem czy po prostu HAZARDZISTĄ. Tylko tyle i aż tyle. Tymczasem to właśnie zdobywanie przewagi jest tutaj najbardziej ignorowanym zajęciem. Samo zresztą słowo PRZEWGA jest zwykle pomijane i najczęściej kompletnie nierozumiane.

Oznaki przejścia w hazard lub zaczynania jako hazardzista:

   1. Brak uzasadnionej przewagi

Dla hazardzisty nie ma specjalnie znaczenia, dlaczego kupuje, jakie są statystyki tego, co robi, jakie mogą być oczekiwane wyniki. Nie wie jak osiągać przewagę w zorganizowany sposób. Zdaje się na losowość w znacznym stopniu.

   2. Brak kontroli ryzyka

Oznacza to przede wszystkim brak stop-lossów, zbyt duże pozycje czy uśrednianie strat bez planu.

   3. Poszukiwanie emocji i adrenaliny

Celem staje się pobudzenie, strzał dopaminy, ekscytacja, wręcz uzależnienie od transakcji, a nie jej wynik.

Przykłady to ciągłe otwieranie pozycji, szczególnie bez określonych analitycznie uzasadnień, handel z nudów, potrzeba akcji.

   4. Chęć odegrania się

To sytuacja typu: po stracie muszę odzyskać pieniądze natychmiast.

   5 . Ignorowanie prawdopodobieństwa

Hazardzista koncentruje się na pojedynczym wyniku. Inwestor czy trader myśli kategoriami serii transakcji w długim terminie.

Spekulant staje się hazardzistą, gdy nie potrafi osiągać przewagi, zanika dyscyplina i reguły, emocje zaczynają dominować nad całym procesem.

Trzeba tutaj jednakże rozróżnić 2 odmienne sytuacje:

(1) Spekulant także może tracić, gdy jego przewaga zanika, co zdarza się często, ale przychodzi on na rynek przygotowany i świadomy tego, jak może przewagę osiągać.

(2) Hazardzista czasem trafi, ale generalnie przychodzi na rynek bez świadomości tego, jak mógłby przewagę osiągać albo z przewagi rezygnuje nieracjonalnym działaniem.

Można poruszać się po rynku podejmując decyzje o transakcji na podstawie wydawałoby się logicznych warunków. Jeśli ktoś kupuje „bo długo spadało”, może mieć nawet rację w tym przekonaniu, może nawet obudować ją uzasadnioną narracją (np. wyniki kwartalne będą świetne). Jednak jeśli nie potrafi osiągnąć przewagi, czyli zyskać na trafieniach więcej niż stracić przy chybionych decyzjach, to uprawia hazard.

Rynek nie nagradza za wiedzę o tym, dlaczego coś działa.

Rynek nagradza za to, co faktycznie działa w rękach inwestora.

Hazard w najczęstszym wykonaniu to robienie czegoś, bo teoretycznie ma sens, ale NIE działa statystycznie.

Brak wiedzy o przewadze niekoniecznie czyni już działania hazardem — hazardem czyni je z pewnością brak przewagi w rzeczywistości.

Jeśli ktoś pisze: „nie spekuluj, bo to jest stratne działanie”, pisze nieprawdę. Świadoma spekulacja to działanie w oparciu o przewagę. Natomiast działanie bez umiejętności generowania realnej przewagi to zwykły hazard. Tak naprawdę poprawne sformułowanie brzmi:

Nie bądź hazardzistą na giełdzie, bo z dużą pewnością stracisz.

CDN

—kat–