Liczba rachunków inwestycyjnych w domach maklerskich to około 1,2 mln. Z tego aktywnych jest około 180 tysięcy, bo wiele z nich zostało otwartych przed laty, przy okazji choćby wielkich prywatyzacji. Dodatkowo jedna aktywna osoba może mieć kilka rachunków równocześnie.
Na liście maklerów papierów wartościowych jest w tej chwili wpisanych 3142 osób. Prawdopodobnie nie wszyscy pracują w zawodzie. Ale nawet jeśliby tak było oznaczałoby to, że jeden makler przypada na ponad 12 tysięcy mieszkańców Polski (wliczając w to dzieci).
Jaka jest szansa, że z grupy losowo wybranych 965 osób, ktoś miał do czynienia z maklerem?
Właśnie tyle osób wzięło udział w badaniu CBOS przeprowadzonym na początku października „najbardziej i najmniej poważanych zawodów”. Największym społecznym prestiżem cieszą się strażacy, pielęgniarki oraz wykwalifikowani robotnicy – tokarze, murarze. Próbuję sobie właśnie przypomnieć, kiedy miałem do czynienia z tokarzem.
Na drugiej stronie skali – najmniejszego poważania znaleźli się działacze partii politycznych, zaś tuż nad nimi, a przed posłami sejmowymi – MAKLERZY GIEŁDOWI. Można by zakrzyknąć – WŁAŚNIE! To wszystko kolejny argument na rzecz zapaści polskiego rynku kapitałowego, niskiego zaufania do giełdy i ogólnego marazmu. Przecież wiadomo, że ci wszyscy maklerzy wciskają nam te wszystkie polisy, struktury, kredyty, karty kredytowe i całe to badziewie, żeby tylko wycisnąć z nas ostatnią złotówkę.
Zaraz, zaraz. To przecież nie maklerzy. Ci siedzą w pustych oddziałach biur maklerskich, z rzadka przekazują osobiście zlecenia na giełdę, bo większość inwestorów (70% wszystkich rachunków) przekazuje swoje dyspozycje przez internet za pomocą aplikacji. Za kontakty z klientami w ogólnie pojmowanym świecie finansów odpowiedzialni są doradcy finansowi, konsultanci, czy po prostu pracownicy w okienkach bankowych, nie mających nic wspólnego z maklerką, ani rynkiem papierów wartościowych.
A jednak w ankiecie CBOS zabrakło w ogóle pozycji „pracownik bankowy” czy szerzej „pracownik instytucji finansowej”.
źródło: PAP
Gdy przyjrzymy się bliżej zestawieniu przygotowanym na podstawie ankiety widzimy, że w gruncie rzeczy nie jest tak bardzo źle. Co prawda na czerwono (małe poważanie społeczne) „makler” znajduje się w czołówce, ale jednak istnieje spory dystans między tą grupą a księżmi, politykami, czy posłami ponadto więcej osób wypowiada się korzystnie, niż niekorzystnie o „maklerach”. Czy jednak te dane zostaną w taki sposób zaprezentowane w mediach? Można raczej się spodziewać, że negatywny obraz pójdzie w świat wzmacniając jeszcze bardziej ten wypaczony stereotyp.
Widzę tu zadanie dla reprezentantów branży – Izby Domów Maklerskich czy Związku Maklerów i Doradców – zwrócić uwagę twórcom ankiety, że tak skonstruowana ankieta jest najzwyczajniej w świecie fałszywa. Większość ankietowanych nie ma szansy spotkać maklera, więc odpowiedzi są obarczone bardzo wysokim błędem. Prawdopodobnie wrzucają do jednego worka wszystkich, z którymi mają do czynienie jeśli chodzi o finanse osobiste. Tylko czy jeszcze komuś chce się walczyć o takie drobnostki, czy już zupełnie odpuszczamy? Ta walka ze stereotypami będzie bardzo trudna. Bo jest ich mnóstwo dookoła – doradcy finansowi, nie mają wiele wspólnego z doradcami inwestycyjnymi. Fundusze kapitałowe i wszelkiego rodzaju dziwne produkty ubezpieczeniowe są konsekwentnie mylone z funduszami inwestycyjnymi. Nierzetelni sprzedawcy, nierzetelne produkty mające niewiele wspólnego z produktami rynku kapitałowego obciążają mocno jego wizerunek. Naturalnie na naszym rynku dzieje się wiele złych rzeczy, ale porządkowanie należy zacząć również od tej strony.
[Photo by David Clode on Unsplash]
