Śledziłem dzisiaj dość dokładnie echa medialne i wypowiedzi analityków na temat zapowiedzi premiera Donalda Tuska w sprawie tzw. interwencji walutowej mającej powstrzymać osłabienie krajowej waluty. W pierwszym odruchu miałem wrażenie, iż premier pomylił słowa i zapowiedział walkę z trendem. Jednak gdzieś z tyłu głowy kołatało mi się, że takie zapowiedzi – wymiany waluty ze środków unijnych na rynku – miały miejsce już wcześniej i krytyczny pośpiech analityków wydał mi się przesadzony.
W istocie pierwszą reakcją większości była znana od lat koleina w postaci niemożności wygrania z kapitałem spekulacyjnym. Problem w tym, iż premier nie zapowiedział interwencji wprost, tylko słownie osłabił złotego. Takie sytuacje na rynku są znane i w przypadku niejednoznaczności trendu mogą mieć wpływ na wydarzenia rynkowe. Można spekulować na ile trwałe, ale dziś wszyscy już wiemy, że w przypadku wielu polskich firm gra nie idzie o to, jak będzie wyglądał kurs złotego za rok, ale za kilka miesięcy, kiedy wygasną nieszczęsne umowy z bankami.
W tym kontekście potencjalna decyzja rządu mająca na celu chociażby częściowe osłabienie trendu spadkowego na złotym może być przesądzająca o tym, czy część firm przetrwa własne błędy oraz grę podjętą z bankami i ludźmi podającymi się za ich doradców. Niezależnie od tego, jak się ocenia krok rządu nie sposób mu nie przyklasnąć, bo w ramach posiadanych środków sprzyja podtrzymaniu rodzimego życia gospodarczego. Analitycy powinny w takich momentach czytać jednak między wierszami a nie posługiwać się kalkami w stylu George Soros rzucił na kolana nawet Bank Anglii. Rzucił, ale dziś rząd w Polsce już to wie i nie rzuca – wbrew opisom analityków – wyzwania kapitałowi spekulacyjnemu.
