Podyskutowaliśmy sobie z Jarosławem Sadowskim (Expander) na łamach Gazety Prawnej. Ponieważ zbyt długie polemiki nużą często redaktorów prowadzących, pozwolę sobie przenieść to całe – bardzo poważne zagadnienie – tutaj. Być może uda mi się zachęcić mojego opneneta do aktywnego komentowania.
Wszystko zaczęło się od tekstu w Gazecie Prawnej z 19 maja pod tytułem „Jeśli oszczędzisz będziesz mógł zrezygnować z pracy„. Pozwoliłem sobie odpowiedzieć następnego dnia w materiale „Bardzo trudno zaoszczędzić na wcześniejszą emeryturę„. Dzisiejszy numer Gazety Prawnej przyniósł odpowiedź autora – „Polacy powszechnie korzystają z prawa do wcześniejszej emerytury„.
Swoją odpowiedź analityk Expandera zaczyna od statystyk związanych z powszechnym wcześniejszym przejściem na emeryturę wśród naszych rodaków. I w związku z tą powszechnością uważa, by niemożliwy był aż tak ogromny odsetek pogrążonych w depresji. Pomijam już fakt, że w moim tekście napisałem, że wiele osób po przejściu na emeryturę popada w depresję, a nie wszystkie, chciałbym jednak na chwilę zatrzymać się przy tej kwestii.
Według badań Tadeusza Parnowskiego z warszawskiego Instytutu Psychiatrii i Neurologii depresja może dotyczyć nawet połowy ludzi po 60 roku życia. Światowe statystyki mówią o odsetku 3-10 procent populacji chorych na tę jedną z najważniejszych chorób cywilizacyjnych. Określenie „depresja wieku starczego” nie wzięło się z nieba. Wysoki odsetek wśród osób starszych wynika nie tylko z barku pracy (wymuszona lub dobrowolna emerytura), ale również z samotności i wielu innych czynników. Żeby już nie ciągnać tego wątku – po pierwsze ciekaw jestem, czy gdyby autor popytał ludzi ze swojego otoczenia, nie byłby zaskoczony tym jak wiele starszych osób (i ich rodzin) zmaga się z tym problemem.
Fakt, że Polacy chętnie wybierają wcześniejszą emeryturę nie jest żadnym argumentem, zwłaszcza jeśli niedługo potem zaczynają narzekać na standard życia bądź imają się dorywczych robót w szarej strefie.
Depresja jest najczęściej występującą chorobą psychiczną. Z danych Światowej Organizacji Zdrowia wynika, że w chwili obecnej depresja stanowi czwarty najpoważniejszy problem zdrowotny na świecie. Prognozy przewidują, że w 2020 r. będzie ona na drugim miejscu po chorobach układu krążenia. Od kilkunastu lat niemal we wszystkich rozwiniętych krajach Europy obserwuje się wyraźny wzrost liczby przyjęć do szpitala osób z rozpoznaniem depresji. Po 50. roku życia depresja stanowi jedną z głównych przyczyn hospitalizacji kobiet i mężczyzn.
Ok. 10% populacji ogólnej zapada na depresję,
50-60% osób cierpiących na depresję nie korzysta w ogóle z pomocy opieki zdrowotnej;
ok. 20-30% ludzi cierpiących na depresję popełnia samobójstwo (mimo postępów w leczeniu i zapobieganiu nawrotom choroby, wskaźnik samobójstw chorych depresyjnych nie ulega istotnej zmianie);
na depresję cierpi dwukrotnie więcej kobiet niż mężczyzn. (źródło: Stowarzyszenie Aktywnie Przeciw Depresji)
Fajnie, że w dalszej części szczegółowo zostały wyjaśnione założenia symulacji (czyli uwzględniona inflacja). Ale nadal nie rozumiem, jak wyżyć z wyliczonej w symulacjach kwoty jeśli przejdziemy na emeryturę po 20 latach czyli w wieku np 45-50 lat. Na ile nam wystarczą zgromadzone oszczędności. A przede wszystkim – na jaki standard życia?
