Wykres dnia: świat zmniejszył uzależnienie od ropy

W połowie marca amerykański sekretarz obrony – Pete Hegseth – stwierdził, że Cieśnina Ormuz nie jest zamknięta, a jedyną rzeczą, która obecnie uniemożliwia żeglugę przez cieśninę, jest to, że Iran ostrzeliwuje statki.

Zdecydowana większość ludzi, w tym zarządy koncernów paliwowych i transportowych, ma bardziej sceptyczne podejście do kwestii „otwartości” Cieśniny Ormuz. Ocenia się, że ruch w cieśninie zmalał o około 90%–95%.

Przed wybuchem wojny w Iranie przez cieśninę eksportowano ropę odpowiadającą około 20% globalnej konsumpcji surowca oraz skroplony gaz ziemny (LNG) odpowiadający za około 14% globalnej konsumpcji.

Dlatego o zamknięciu Cieśniny Ormuz w marcu 2026 mówi się jako o największym w historii szoku podażowym na rynku ropy naftowej. W raporcie Międzynarodowa Agencja Energii z marca można przeczytać: Wojna na Bliskim Wschodzie powoduje największe zakłócenie podaży w historii globalnego rynku ropy naftowej. Przepływy ropy surowej i produktów naftowych przez Cieśninę Ormuz spadły z około 20 mln baryłek dziennie przed wojną do obecnie śladowych ilości. Przy ograniczonych możliwościach ominięcia tego kluczowego szlaku oraz szybko zapełniających się magazynach kraje Zatoki Perskiej ograniczyły łączną produkcję ropy o co najmniej 10 mln baryłek dziennie. W przypadku braku szybkiego wznowienia transportu morskiego straty podaży będą dalej rosnąć.

Trwający szok naftowy jest większy niż zakłócenia związane z embargiem z lat 70., rewolucją w Iranie i pierwszą wojną w Zatoce Perskiej.

W tej sytuacji bardzo łatwo wpaść w katastroficzne nastawienie względem perspektyw globalnej gospodarki, a tym samym globalnych rynków finansowych.

Postanowiłem dziś zwrócić uwagę na fakt, który wnosi odrobinę optymizmu do dyskusji nad gospodarczymi skutkami wojny na Bliskim Wschodzie: globalna gospodarka pracuje dziś przy zdecydowanie wyższej efektywności energetycznej niż 30 czy 50 lat temu.

Co więcej, spadek udziału ropy naftowej w całkowitej globalnej konsumpcji energii sprawił, że „naftowa intensywność” gospodarki – czyli to, ile ropy potrzebuje świat do wytworzenia określonej wielkości PKB – dynamicznie spadła.

Wykres dnia z najnowszego raportu „Eye on the Market” analityków JPMorgan pokazuje, że „naftowa intensywność” globalnej gospodarki spadła o połowę od początku lat 90. Spadek „intensywności naftowej” od szoku naftowego z lat 70. sięga około 70%–75%.

Za JP Morgan

Spadek „intensywności naftowej” gospodarki oznacza, że wpływ wzrostu cen ropy naftowej na zmianę PKB i inflacji będzie zdecydowanie niższy niż w poprzednich szokach naftowych.

Nie jest to oczywiście wpływ, który można bagatelizować. Europejski Bank Centralny w marcowej projekcji obniżył prognozę wzrostu PKB w strefie euro z 1,2% do 0,9% i ostrzegł, że w przypadku wystąpienia trwalszego i silniejszego szoku energetycznego wzrost PKB w strefie euro w 2026 roku mógłby spaść do 0,6%.

Podsumowując: zwiększenie efektywności energetycznej sprawia, że efekt szoku energetycznego będzie w 2026 roku mniejszy niż w czasie poprzednich epizodów. Nie będzie to jednak efekt na tyle mały, by rynki akcyjne mogły go zignorować.

Podziel się tym artykułem:

Polecamy

Autorzy

Najnowsze komentarze

  1. to są te frustracje związane z aktywnym inwestowaniem. ratuje przed tym cała strategia, czyli stopy. Ale w ub tygodniu miałem…

  2. I w szerszym spojrzeniu, cyt. z literatury: „Proszę wybaczyć – odezwał się łagodnie obcy – ale by móc czymś kierować,…

Tagi

akcje analitycy analiza fundamentalna analiza techniczna bańka spekulacyjna bessa bitcoin bossaEdu edukacja emocje ETF FED forex fundusze giełda GPW hossa inwestowanie pasywne inwestycje kontrakty terminowe krach kryptowaluty kryzys książka książki literatura makro media oszustwa porady inwestycyjne prognozowanie prognozy przewaga psychologia psychologia inwestowania recenzja ropa rynek akcji rynek akcyjny ryzyko statystyka w inwestowaniu strategie strategie inwestycyjne straty systemy WIG20 wykres dnia zagranica złoto

Najnowsze wpisy