Chińskie strachy na poważnie

Domyślam się, że większość czytelników blogów bossy bywa już zmęczona obecnością Chin w okołorynkowym dyskursie. W istocie trudno nie odnieść wrażenia, iż znów znaleźliśmy się w świecie, w którym Chinami tłumaczy się dosłownie wszystko. Przyszłe zwyżki cen surowców, drożejącą żywność i wreszcie koniec świata imperium amerykańskiego.

Nie wiem, jak Państwo, ale osobiście odnoszę wrażenie, iż Chiny stały się słowem wytrychem używanym tym częściej, im mniej pracy włożył komentujący w poznanie specyfiki gospodarki chińskiej. Doskonale widać to w bezkrytycznym cytowaniu wskaźników gospodarczych, które mniej obeznanych z Chinami mogą przyprawiać o zawrót głowy. Samo rzucenie np. dynamiką PKB na poziomie 9,6 procent wywołuję u części ekstazę wprost proporcjonalną do tej, która staje się udziałem „przeciętnej gospodyni domowej” na widok skuteczności proszku do prania.

Sygnalizowałem już na blogach bossy, iż cytowanie danych pokazujących dynamikę PKB w abstrahowaniu np. od wzrostu rynku pracy to jeden z klasycznych błędów, jakie popełniają rodzimi komentatorzy. To samo dotyczy zresztą polityki Fed, którą ocenia się w Polsce w oderwaniu od amerykańskich regulacji prawnych, znacznie różnych od modelu obowiązującego w Europie. W istocie dynamika PKB w Chinach stała się dziś fetyszem, choć większym problemem jest napięcie inflacyjne, która niesie zagrożenia pomijane przez rynki.

W klasycznym odczytaniu CPI w Chinach jest problemem, bo władze w Pekinie mogą podnieść stopy procentowe i osłabić wzrost gospodarczy. Dla Chińczyków wysokie ceny na poziomie konsumentów sprowadzają się jednak do wzrostu napięcia politycznego. W istocie wyjście z rynkowego okopu wskazuje, iż kolejna fala zaniepokojenia politycznego – możliwe, iż na skalę porównywalną z tym, co dzieje się w Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie – przeleje się właśnie przez Azję.

Wielu analityków politycznych, dziś niesłuchanych przez WallStreet, sygnalizuje, iż na przestrzeni kolejnych kilkunastu miesięcy centrum uwagi mediów zajmą Chiny, Indie i Pakistan, gdzie wzrosty cen żywności zmuszą społeczeństwa do wyjścia na ulice. Już dziś widać, iż masowe inwestycje w infrastrukturę, które uchroniły Chiny przed załamaniem gospodarki w roku 2008 i 2009, w małym stopniu przełożyły się na wzrost liczby miejsc pracy. A to właśnie połączenie słabego rynku pracy i drożejącej żywności stało się paliwem rewolucji, która dziś trzęsie dziś Afryką Północną i Bliskim Wschodem.

Nie wiem, czy potrafię wyobrazić sobie skalę zaniepokojenia rynków, gdyby w Chinach doszło do masowych wystąpień politycznych, ale fakty są takie, iż przed wybuchem zamieszek w końcówce lat ’80, które znalazły finał na placu Tian’anmen, CPI była dla Pekinu problemem. Kolejnym faktem, który powinien niepokoić lub przynajmniej poszerzać postrzeganie inflacji w Chinach to banalna konstatacja, iż wysokie ceny i wzrost napięcia politycznego przed 20 laty dały mieszankę, która spowodowała mocny spadek dynamiki chińskiego PKB w dwa lata po słynnej masakrze w Pekinie.

PS. Po cichutku zarekomenduję czytelnikom lekturę na długi weekend – nowy numer Foreign Policy, w którym jest kilkanaście stron tekstów o tym, jak towary rolne stały się nową ropą (w Polsce dostępne w Empikach i na lotniskach, ale widzę, że większość treści jest dostępna na stronie FP za free).

http://www.foreignpolicy.com/the_food_issue

Podziel się tym artykułem:

Polecamy

Autorzy

Najnowsze komentarze

Tagi

akcje analitycy analiza fundamentalna analiza techniczna bańka spekulacyjna bessa bitcoin bossaEdu edukacja emocje ETF FED forex fundusze giełda GPW hossa inwestowanie pasywne inwestycje kontrakty terminowe krach kryptowaluty kryzys książka książki literatura makro media oszustwa porady inwestycyjne prognozowanie prognozy przewaga psychologia psychologia inwestowania recenzja ropa rynek akcji rynek akcyjny ryzyko statystyka w inwestowaniu strategie strategie inwestycyjne straty systemy WIG20 wykres dnia zagranica złoto

Najnowsze wpisy