Tradycyjnie na starcie nowego roku rozliczamy nasze blogowe prognozy na ostatnie 12 miesięcy. Przez ostatnie 9 lat robiliśmy to przyglądając się konkretnym prognozom i konfrontowaliśmy zdania z rzeczywistością. Uwzględniając jednak to, co miało – stale ma – miejsce na świecie sens tych rozliczeń jest ograniczony. Niezależnie, czy ktoś trafił z prognozą, wynik takiego zakładu został w pewnym sensie unieważniony przez rzeczywistość.
Weźmy np. takie zdanie z mojej prognozy: „Wspólna dla całości świata – generalnie nudny rok na rynkach” i oczekiwanie zwyżek na większości giełd, w tym zwyżki WIG20. Większość rynków w istocie zanotowała wzrosty (trafiona prognoza), ale to, co wydarzyło się przed wzrostami przesądza o fakcie, iż wzrostów nie było. Pandemia spowodowała, iż wszystkie rynkowe prognozy na rok 2020 zostały unieważnione w marcu. Bessa wiosenna zamknęła hossę po kryzysie finansowym, a odbicie popandemiczne zaczęło nową hossę. Takie są fakty. A bessy nikt w prognozach nie zaoferował. Nowej hossy też nie. Dlatego w tym roku z waszych prognoz musicie – uczciwie – rozliczyć się sami. Sami najlepiej wiecie, co czuliście w styczniu 2020 roku i co miało miejsce w rzeczywistości.
Nie wiem, jak reszta prognostów, ale osobiście czułem się zaskoczony siłą giełd po pandemii. Ciekawostką jest, iż nie przeszkodziło mi to wykręcić najlepszego roku w mojej 30-letniej historii na rynku (z tego co wiem, nie jestem sam). Nie wygrałem w świecie, gdzie inni przegrywali biznesy czy szanse uderzeni efektami kryzysu większego niż ten sprzed dekady, bo byłem jakoś mądrzejszy, ale dlatego, że wdrożone przez laty plany zaczęły właśnie płacić niezależnie od tego, co działo się na świecie. Trzymanie się planu okazało się tarczą przeciwko pandemii. Naprawdę nie moja w tym zasługa, bo w ostatnich 12 miesiącach niewiele zrobiłem, żeby wygrać. Po prostu czekałem na to, co założyłem dekadę wcześniej.
Grupowa porażka naszych prognoz sprzed roku wydaje się ciekawą lekcją. Potrafimy widzieć na rynku szaleństwa tłumów – część z nas przecież widziała szaleństwo na rynku surowcowym przed wybuchem kryzysu finansowego – ale są całe obszary rzeczywistości, które nam umykają. Pandemia jest przykładem, iż niezależnie od tego, jak jesteś dobry rzeczywistość zaoferuje ci kopa w twoje samozadowolenie rzucając pod nogi wydarzenie skrajnie trudne do przewidzenia i zachowanie giełd jeszcze trudniejsze do przewidzenia. Myślę, że jestem dość mocno oczytany w różnych dystopiach – owoc bycia nerdem w młodości i miłości do hard SF – więc pandemii się spodziewałem kiedyś w przyszłości, a przyszła ledwie dwa miesiące po prognozie na kolejny rok.
Podsumowując, kontynuujemy naszą zabawę i stawiamy 10 z rzędu prognozę na kolejny rok, wyciągając wniosek z zeszłorocznej porażki. Prognozować można wszystko, ale prawdziwym zadaniem jest bycie przygotowanym ma każdy scenariusz. Bycie w położeniu, które N. Taleb nazwał Antykruchością. Na blogach pisaliśmy już, że pandemia nie była Czarnym Łabędziem. Naprawdę przed pandemią część ubezpieczycieli oferowała ubezpieczenie przed takim wydarzeniem – np. Wimbledon ubezpieczał się od lat na wypadek niemożliwości rozegrania turnieju tenisowego przez epidemię – ale niezależnie od tego, dla wielu efekty były takie, jakby zderzyli się z wydarzeniem typu Black Swan. Kto wie, czy to nie jest najlepsza lekcja z ostatniego roku – bycie gotowym, a nie posiadanie racji.
Jak przed rokiem i przez ostatnie 9 lat, zapraszamy do stawiania prognoz w komentarzach. Przewidywania – trafione czy nie – dają wgląd, w to co myślą inni i co myślimy sami na starcie nowego roku. Ostatni rok zaoferował fantastyczną lekcję, która nie byłaby tak mocna, gdybyśmy razem nie ponieśli grupowej porażki.
