-
Zamykaj pozycję, jeśli przeczą jej powstające formacje lub zachowanie rynku, nawet jeśli poziom obrony nie zostanie jeszcze osiągnięty. Postaw sobie pytanie: „Jaką pozycję zająłbym na takim rynku?”. Jeśli nie byłaby to taka pozycja, jaką zajmujesz, wychodź! Jeśli przeciwne wskazania są bardzo silne, to nawet odwróć pozycję.
-
Zawsze zamykaj pozycję, jeśli pierwotna przesłanka do jej otwarcia upadła.
To dwie zasady wymienione w sekcji „Zamykanie pozycji i kontrola ryzyka” przez Jacka Schwagera, w jego Analizie technicznej rynków terminowych. W zasadzie kończą one mój eksperyment w czasie rzeczywistym rozpoczęty przed dwoma tygodniami, w chwili gdy na wykresie powstała atrakcyjna formacja techniczna. Dla zwolenników tezy, „AT nie działa” będzie potwierdzeniem tej tezy. Dla tych, którzy formacje, czy ogólne zasady AT stosują w swoim podejściu nie będzie to niczym zaskakującym.
Co w zasadzie przez te dwa tygodnie się wydarzyło? Wiele zależy od szczegółów strategii. Tak jak pisałem w pierwszym wpisie z tego cyklu, w chwili gdy formuje się atrakcyjna dla nas formacja, należy ustawić zasady dalszego postępowania. Czy wchodzimy w chwili wybicia, czy też próbujemy być nieco szybsi od rynku; czy stawiamy stop wąski, np. wynikający z formacji, czy też szerszy, uwzględniający zmienność i możliwe inne wahnięcia. W chwili, gdy stop zostanie aktywowany, a obraz techniczny nie ulega wyraźnej zmianie, kolejne decyzje to, kiedy i czy w ogóle, wrócić ponownie na rynek.
W tym konkretnym przypadku spekulant korzystający z relatywnie wąskich stopów mógłby dwukrotnie opuścić rynek ze stratą. Z kolei trader o nieco szerszych stopach, prawdopodobnie doświadczyłby jednej większej straty (w sumie ich wysokość w jednym i drugim przypadku mogłaby być podobna).
Do wybicia dołem nie doszło. Rynek rośnie dość wyraźnie od dwóch dni, przy zwiększonych obrotach. Krótka i wąska korekta (potencjalnie w połowie ruchu) przestała być krótka i wąska, stąd zgodnie z zaleceniem Schwagera (i wielu innych), czas zamknąć i przestać myśleć o niej w kategoriach „a może”.
W tym wypadku mamy do czynienia z kolejnym elementem tradingu. Przyzwyczajanie się do własnej opinii, a często również do własnej pozycji. To w takich momentach jak ten, wiele osób pozostawia otwartą pozycję, w nadziei, że jednak coś z niej wyjdzie. Zwróćmy uwagę na tło, jakim jest choćby słabnący rynek amerykański. To jest wystarczający powód dla zbudowania sobie narracji „przecież nie będziemy rośli, gdy w USA spada”. No cóż narracje są fajne, niestety mogą prowadzić do poważnych kłopotów, gdy w nie uwierzymy. Zaczniemy szczegółowo sobie samemu tłumaczyć i wynajdywać powody, do tego by utrzymywać otwartą (i tracącą) pozycję, zamiast pogodzić się z faktami. A te są proste – nasze pierwotne założenia się nie spełniły. Bez względu na to, czy będą to założenia płynące z wykresu, analizy fundamentalnej, oceny makro, czy płynące z kosmosu.
[Photo by Franck V. on Unsplash]
Dodaj komentarz