Szukaj. Czekaj. Wchodź. Planuj.

Paul Tudor Jones jest uznawany za legendarnego inwestora, ponieważ połączył trzy rzeczy, które rzadko występują jednocześnie: spektakularne wyniki, ich trwałość i długowieczność oraz unikalny proces inwestycyjny działający w różnych reżimach rynkowych.

Inwestor jest najbardziej znany z gry na krótko w okresie krachu na rynku w 1987 roku (Black Monday). To zagranie przyniosło mu duże zyski i status inwestycyjnego guru.

Black Monday był jednak tylko ikonicznym momentem w ponad 40-letniej karierze inwestycyjnej, w której Paul Tudor Jones „wykręcił” jedną z najlepszych historii wyników w świecie funduszy hedge i pokazał zdolność do zarabiania w różnych warunkach rynkowych (w czasie kryzysów, wysokiej inflacji i rynków byka na rynku akcji).

Jego styl inwestycyjny to „trading” w oparciu o analizę typu „makro”. Paul T. Jones patrzy na rynek przez pryzmat polityki, przepływów kapitału i cykli. Łączy „makro” z rynkowym timingiem. Potrafi czekać na duże, skrajnie asymetryczne okazje. Od zawsze akcentuje rolę zarządzania ryzykiem. Mówi, że jest najpierw „risk managerem”, a dopiero potem inwestorem.

Wczoraj ukazał się wywiad, którego Paul T. Jones udzielił w podcaście Invest Like the Best prowadzonym przez Patricka O’Shaughnessy’ego. Anglojęzyczny FinTwit od wczoraj żyje tym wywiadem. Wybrałem z niego trzy myśli, które mogą się okazać przydatne dla aktywnych inwestorów.

Cytat numer jeden: „Szukasz czegoś, co jest niedoważone, niedowartościowane i wyraźnie zaburzone. Rynek się do tego przyzwyczaił, a ty szukasz momentu, który stanie się katalizatorem.”

Wypowiedź pochodzi z fragmentu wywiadu o tym, w jaki sposób tworzą się okazje inwestycyjne i jak inwestorzy powinni do nich podchodzić. PTJ jest inwestorem typu makro. Dla niego okazje powstają, gdy rynek przesadzi z zasięgiem ruchu, gdy przez długi czas występuje na rynku nierównowaga albo gdy bank centralny lub rząd zrobi coś nieodpowiedzialnego.

Kluczowe w podejściu inwestora jest czekanie na katalizator — impuls, który sprawi, że rynek jako całość uświadomi sobie, że „coś jest nie tak”.

Inwestor podaje przykład z 2022 roku i zagrania na krótko na 2-letnich obligacjach. Fundamentem tego zagrania dla Paula T. Jonesa było połączenie dużego bodźca fiskalnego z akomodacyjną polityką Fed. Według inwestora ta polityka wynikała z faktu, że Jerome Powell chciał zapewnić sobie kolejną kadencję na stanowisku szefa Fed. Katalizatorem była dla inwestora decyzja Joe Biden o powołaniu Powella na drugą kadencję. Zdaniem Paula T. Jonesa w tym momencie „bezpieczny” Powell mógł rozpocząć normalizację, w tym przypadku zacieśnianie polityki monetarnej.

„Nie kupuję” narracji PTJ, ale dostrzegam w niej poświęcanie dużej uwagi katalizatorowi. Ma to znaczenie z kilku ważnych powodów. Po pierwsze, rynek przez dłuższy czas może być oderwany od rzeczywistości. W tym czasie pozycja inwestora może znaleźć się głęboko pod wodą. Alternatywnie inwestor może zaangażować swój kapitał i swoją uwagę i przez długi czas czekać, aż coś się stanie.

Lepszą opcją jest obserwowanie rynku i czekanie na katalizator. Na płynnym rynku inwestor, który ma wszystko przemyślane, zdąży wskoczyć do „odjeżdżającego pociągu”. Dużo większą trudność sprawiają niepłynne rynki, gdzie pozycję buduje się dniami lub tygodniami i z taką pozycją czeka się na impuls rynkowy.

Jednak na płynnym rynku przewaga nie polega na byciu pierwszym, tylko na byciu gotowym w momencie katalizatora.

Cytat numer dwa: „Od czasu do czasu pojawiają się niezwykłe okazje — jeśli tylko potrafisz spokojnie czekać.”

PTJ przyrównuje inwestowanie do boksu. W czasie wielorundowego pojedynku dobry zawodnik przez większość czasu blokuje, wyprowadza lekkie ciosy, próbuje wyczuć rywala i szuka luki, a gdy pojawia się okazja — wyprowadza cios.

Zdaniem Paula T. Jonesa lepszą strategią rynkową jest przygotowywanie się na duże okazje — zbieranie informacji, analizowanie i wypatrywanie katalizatora — niż rzucanie się na wszystko, co oferuje rynek.

Wielu aktywnych krótkoterminowych inwestorów i day traderów boi się bezczynności, bo wydaje się ona sprzeczna z ich podejściem. Przez to angażują swój czas, uwagę i kapitał w pozycje, których głównym powodem otwarcia jest „by coś robić”. Robiąc to, nie tylko marnują swoje zasoby, ale narażają się też na to, że zajęci swoją „codzienną walką”, przegapią duże okazje rynkowe.

Cytat numer trzy: „Lepiej mieć plan. I to plan przygotowany z wyprzedzeniem. Najlepiej taki, który jest w stanie „wykonać się sam”.”

PTJ jest świadomy, że na zmiennym i nieprzewidywalnym rynku aktywny inwestor może nie mieć czasu na głębszą analizę. Podaje przykład sesji z piątku 30 stycznia, podczas której wystąpił największy jednodniowy spadek cen w historii złota i srebra.

Argumentuje, że na zmiennych sesjach inwestorzy muszą wiedzieć, co będą robić, gdy na rynku realizują się konkretne scenariusze, w tym także nieoczekiwane. Na przykład wtedy, gdy cena przebije poziom, którego przebicia inwestor nie brał pod uwagę.

Dobrym tłem dla powyższych rozważań może być zachowanie kursu XTB na wczorajszej sesji. Wyniki spółki wyraźnie przebiły konsensus, który i tak był podniesiony przez jedną ekstremalną prognozę. Niemal wszyscy inwestorzy znają rynkową ideę „sprzedawaj fakty” i zjawisko realizacji zysków. Zakładam jednak, że zdecydowana większość z nich była zaskoczona szybkim, 5-procentowym spadkiem przy słabej reakcji popytu.

Zgodnie ze wskazówkami Paula T. Jonesa dobrzy inwestorzy powinni mieć plan na takie nieoczekiwane sytuacje.

W powyższym tekście zarysowałem bardzo uproszczony schemat inwestycyjnego podejścia Paula Tudora Jonesa, który podsumowałem w tytule: Szukaj. Czekaj. Wchodź. Planuj. Znając Jonesa, należałoby dodać jeszcze dwa filary: kontrolę ryzyka i jakość egzekucji. To one decydują, czy plan pozostaje teorią, czy zamienia się w wynik.